Համաստեղի ու Հակոբ Մնձուրու պատմվածքներում նկարագրված հայկական հասարակության կյանքը համապատասխանում է իմ ապրածին, մանկությանս տարիների ժամանակ: Միայն տեղն է փոխվում, բայց սկզբում սփյուռքը ջանացել է շարունակել ապրել այնպես, ինչպես հայրենիքում – մանավանդ դա քիչ, թէ շատ, հաջողվեց նրանց համար, որոնք հողամասեր կարողացել էին վերցնել գյուղերում: Հայտնի է բոլորին, թե կրոնը հասարակության կյանքում մեծ տեղ էր գրավում, ու մարդիկ միասնաբար էին ապրում կրոնական կյանքը եկեղեցիներում, դեպի վանքեր միասնական ուխտագնացության ժամանակ, և կրոնը լեցնում էր մարդուն ամբողջ առօրյան:
Օրինակ՝ Համաստեղը պատմում է, թե ինչպես Սուրբ Սարգսի տոնից առաջ, ամբողջ գյուղն էր ծոմ պահում, միասին էին բարձրանում մինչև վանքը ու նկարագրում է իրենց կատարած ուխտագնացությունը, որի վերջում անպայման երիտասարդները աղավնի կզոհաբերեին սուրբին, սրբի կողմից իրենց խնդրանքը իրականացվելու հուսով:
Ուրիշ տեղ, նա նկարագրում է մի ընտանիքի հանգիստը աշխատանքից հետո, երբ հայրը բարձրաձայն Աստվածաշունչ է կարդում : Երեխաների կյանքում մեծ դեր է կատարում եկեղեցին, ու դպրոցական օրը սկսվում էր եկեղեցում կատարված ժամերգությամբ: Դրանք օրինակներ են, գրքից կատարված մեջբերումներ, որպեսզի համոզվեք մեր պապերի հոգևոր կյանքին ծավալին - և սահմաններին:
