Ողջույն ՍԻՐԵԼԻ Լուսամուտցիներ
Նախ կուզեի ճշտել, թե պետություն և եկեղեցի ասելով ինչն ենք հասկանաում`իշխանավորներին ու հոգևորականներին,թե նայև ՄԵԶ,
որովհետև ՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆԸ և ԵԿԵՂԵՑԻՆ ԲՈԼՈՐՍ ԵՆՔ ԿԱԶՄՈՒՄ:
Նշեմ, որ, միայն համեմատելը մեր երկիրը ուրիշ երկրների հետ արդյունավետ չի.
ամեն երկիր իր պատմական իրադարձությունների հաջորդական զարգացումն ունի, այսպիսով,
համեմետելուց պետք է ծանոթ լինենք պատմությանը,աշխարհագրությանը, կրոնի զարգացումներին:
Կատարյալ երկիր չկա, օր.` նույն Գերմանիան ու մի շարք այլ Եվրոպական երկրներ կանգնած են լուրջ խնդրի առաջ: Բոլորիս հայտնի է,
թե ինչքան են շատացել մահմեդականները, որոնք այդ երկրների քաղացիներ են այլևս և պահաջում են իրենց իրավունքների հաստատումը:
Իսկ այդ իրավունքների համարձակ ճանաչումը նշանակում է, Քրիստոնեության "թուլացում": Չէ որ, Եվրոպան համարվում էր Քրիստոնեկան մշակույթի կրող,
ինչը այսօր չի զգացվում, թեկուզ այս վերջին` Կոսովոի խնդրով:
Ինչև է, մենք մեր խնդիրներն ունենք: Շատ լուրջ է այն, որ մենք ՆՊԱՏԱԿԱՍԼԱՑ չենք և ոչ էլ ՀԵՏևՈՂԱԿԱՆ ու ՀԱՄԲԵՐԱՏԱՐ:
Սա բնորոշ է ՄԵԶ` ԲՈԼՈՐԻՍ, թե անհատին, թե ժողավրդին:
Հ.գ. Հովհաննես Թումանյանը իր նամակներից մեկում, կարծեմ, կամ էլ հոդվածներից մեկում նշում էր հայերի նախանձի մասին,
արժէ կարդալ, կճշտեմ որտեղ էր գրված:
